De week door Martijn Systma || 20 oktober 2009

De afgelopen week door Martijn Sytsma || 20 oktober 2009

Afgelopen week konden we dan echt naar de eerste competitiewedstrijd toe werken. Ik ben altijd blij dat het weer zo ver is, want dat betekent weer wat meer regelmaat. In de competitie zullen we elke zaterdagavond opdraven, maar de rest van het weekend hebben we vrij. Dat is in de voorbereiding nog wel eens anders. Met als extreem uiterste voor ons de trip naar Marokko.

Voor ons zijn de omstandigheden nog niet optimaal. Op maandag beginnen we om 19:30 in de Diekmanhal. Omdat alle velden dan nog bezet zijn, moeten we creatief zijn met onze krachttraining. Zoals jullie in het blog van Pim hebben kunnen lezen maken we dan op allerlei manieren intensief gebruik van het trappenhuis. Deze week bleek dat sommigen dat een minder goed idee vinden. Kinderen zouden onze fysieke arbeid op de trap als gestunt kunnen zien en het gaan nadoen. Nu is het eerder gestuntel dan gestunt, maar goed, dat is een andere discussie. In een hoek van de gang dan maar onze core stability training. Janneke laat zich (ook niet door ons geklaag en gekreun) niet van haar stuk brengen en weet altijd wel iets te verzinnen waar we hard mee aan de slag kunnen.

Dinsdag trainen we deze week ook  in de Diekman. Omdat ons fitnessmateriaal in de Pathmos ligt, had Janneke dit keer een heerlijk ‘agility’ circuit uit gezet. Ons krachtprogramma bestaat uit verschillende onderdelen. We werken niet alleen aan sprong- en slagkracht, maar ook aan bijvoorbeeld lenigheid, coördinatie en snelheid. Dat laatste komt aan bod bij dit circuitje. Korte sprintjes, snel draaien, keren en verplaatsen.

Ook deze dinsdag trainen we weer dapper door tot om 22:30 het licht uit gaat. Brahim is niet helemaal tevreden over de training. Hij heeft het gevoel dat er niet 100% wordt getraind. Het is ook lastig. Aan de ene kant moeten we zoveel mogelijk trainingsuren maken om een kans te maken in de A league, aan de andere kant moeten we ook zorgen dat we aan onze rust toekomen. Als je naast je full time baan (en voor sommigen gezin) ’s avonds nog hard moet trainen is het moeilijk om het maximale eruit te halen. Samen met Mark en Steven doe ik nog even een drankje en gaan dan weer rap naar Oldenzaal. We merken dat we onze (nacht)rust hard nodig hebben!

Woensdag ben ik samen met Matthijs de afvaardiging van het team op de ledenvergadering. Ik schrik van het aantal vacatures dat vervuld moet worden en de teleurstellende opkomst. Er wordt vooral gepraat over hoe we meer mensen actief bij de vereniging kunnen betrekken. Er worden genoeg ideeën aangedragen, maar ook bij de uitvoering daarvan zijn weer mensen nodig. Lastig. Ik hoop dat we via het 1e herenteam straks ook binnen de vereniging een groter publiek aan kunnen spreken en zo wat meer betrokkenheid kunnen genereren. Het kan toch niet zo zijn dat er straks een jeugdteam uit de competitie moet worden gehaald omdat er te weinig scheidsrechters zijn?!
Donderdag staat opeens Hamid in de zaal. Hij is de trainer van het Marokkaans nationale team en een goede vriend van Brahim. Hij is hier op vakantie en assisteert gelijk maar even bij onze training. Dan blijkt gelijk maar hoe hard we een assistent nodig hebben. Terwijl Hamid een groepje alle hoeken van de zaal laat zien, heeft Brahim de tijd om met een ander groepje spelers wat video analyse van Dynamo te doen. Iets waar we anders eigenlijk niet aan toekomen. We trainen hard en goed, zelfs Brahim kijkt voor een keer tevreden…

De volgende dag trainen we voor het eerst op vrijdag. In de Stroinkslanden werken we aan onze tactiek voor de volgende dag, de service en de pass. De intensiteit blijft wat lager dan op donderdag, want we moeten natuurlijk wel uitgerust ons debuut maken in de A league!

Op zaterdag is er in de aanloop naar de wedstrijd alleen wat stress over ons tenue. Ons schitterende rood-witte tenue blijkt na de 1e wasbeurt rood-roze geworden te zijn. Gelukkig speelt Dynamo in het oranje zodat wij ons blauwe thuistenue aan kunnen. Het blijkt dat het niveau niet het enige is waar we aan zullen moeten wennen. De immens hoge hal, de opkomst met pupil aan de hand. Het is allemaal net even wat anders in vergelijking met vorig jaar.

Uiteindelijk rijden we na een 3-0 nederlaag vreemd genoeg toch met een redelijk goed gevoel naar huis. Bij vlagen hebben we laten zien dat we goed kunnen volleyballen. Het is voor ons zaak om gedurende dit seizoen van die vlagen een volledige set te maken en vervolgens een volledige wedstrijd. Het is duidelijk wat de uitdaging dit jaar is en net zo duidelijk is het dat we die uitdaging maar wat graag aan gaan.